تبلیغات
" دو رفیــق ... دو شـهیـــد " - تقدیم به مسافر کربلا شهید کمیل صفری تبار
درباره وبلاگ
همسر شهید
کمیل! فصلی گذشت و قصه ی ما برملا نبود
زخم عمیق سینه ی ما را دوا نبود
یادش بخیر ای همسفر نیمه راه من
قلبم شکست اما شکستنش را صدا نبود
من ماندم و چشم انتظاری من تا ابد
ایام با تو این همه پر ماجرا نبود
من ماندم و داغ جدایی و پرواز سرخ تو
با که بگویم غمم یکی دوتا نبود
آخر خداحافظ ای تمام آرزوی من
رفتی ولی این همه درد سهم ما نبود
دیگر بس است خداحافظ ای یار نیمه راه
قصه ما که سخت تر از کرب و بلا نبود...


سلام یار بسیجی سلام داداشی                        نمی شود نروی و کنارمان باشی؟

هنوز خاطره هایت برای من مانده                    وخنده های  تو غم را از این دلم رانده

تو می روی و فقط خاطرات می ماند                تمام شهر برای تو مات می ماند

تو می روی و زمانه بخار می گیرد                 خدا نگاه تورا یادگار می گیرد

هنوز عروس تو چشم انتظار مانده کمیل!           همیشه زیر لب امن یجیب خوانده کمیل!

بلند شو که پدر آمده سر تابوت                       که باز مثل همیشه بگیرد این بازوت

بلند شو ببین ضجه های خواهرها                    وگریه های سراپا غم برادر را

چقدر منتظرت مانده مادرت آقا!                     ولی شدی تو فدایی رهبرت آقا!

لباس های تو پوشیده و ببین چی شد!                بلند شو و ببین مادرت نظامی شد!

به دور گردن خود چفیه کرده از کفنت             چفیه ای که تبرک گرفته از بدنت

تمام دلخوشیم بود باز می بینم                        ودست میدهم و از تو بوسه می چینم

بیا بیا که نماز جماعت است اینجا                    همین نماز،برات شهادت است؛اینجا

تو لابه لای خطوطت چه خواستی؟بروی؟          ودر میان قنوتت چه خواستی؟بروی؟

دلم هوای تو کرده،عجیب دلتنگم                     وبعد رفتن تو مات مانده و منگم

هنوز باورمان نیست،رفته ای هرچند               همیشه جای تو خالیست،رفته ای هرچند

خدا،گمان بکنم عاشق شما شده بود                  که روی جسم تو خمپاره آمدهست فرود

خدا برای خودش انتخاب کرده تو را               برای بازشماری حساب کرده تورا   

چه می شود به شهادت شفاعت بکنی؟              یا رسم رفاقت شفاعتم بکنی؟

تورفته ای بکنی مثل هر زمان کولاک              تو رفته ای که کمر بشکنی گروه پژاک

تورفته ای که خدا را به چشم دل بینی              کنارسفره ی او تا همیشه بنشینی

تو رفته ای که محل باز رنگ و بو گیرد           برای بار سی و سه هم آبرو گیرد 

(شاعر : ابوالفضل عباس زاده )

منبع : وبلاگ سی و سه آسمانی